Nieuws > Nieuws 2009-2010 H/V > Kunsttoer 2010
Kunsttoer 2010
Donderdag 18 maart
Na school vertrokken we in een volle bus, met alleen maar kunst-liefhebbende mensen naar Eindhoven, in afwachting van onze eerste culturele ervaring deze kunsttoer. Tijdens de busreis werden de huishoudelijk regels aan de orde gesteld. In Eindhoven gingen we naar het Van Abbe museum.
We lieten ons vollopen met kunst, bekeken het gebouw, en filosofeerden over eendjes. Achteraf was het Van Abbe museum het minste van alles, maar het was alsnog een goed begin. De lift was trouwens een spectaculaire ervaring. Als je omhoog ging, dan zong de lift het do-re-mi zonder woorden, en als je omlaag ging het tegenovergestelde. *
Na het Van Abbe museum zaten we in de bus op weg naar Utrecht. We waren allemaal hongerig, want we hadden nog niks gegeten, maar desalniettemin werd het een gezellige reis.
In Utrecht reden we naar het hostel, waar we zouden overnachten. We kregen een kamer aangewezen. Ik zat met een grote groep meiden -en een jongen- op een kamer.
Terwijl we de stapelbedden opmaakten kwamen we erachter dat de bedden niet heel proper waren. We sliepen op rode leren bedden, met daarbij passende rode leren kussens, waarover we lakens moesten doen. In de lakens zaten vlekken. Dat feit negerend verkende we het hostel. We gingen naar beneden in verwachting een heerlijk maal voorgeschoven te krijgen, maar dat bleek niet zo te zijn.
Enkele waren al aangeschoven en hadden zich al op de pannenkoeken, broodjes en eieren gestort, maar ik en nog een paar andere besloten Utrecht te verkennen en daar iets warms, hartigs te eten.
We kwamen uit bij friettent ‘’Polleke’’, waar we frietjes tot ons namen. Voldaan en verzadigd liepen we terug naar richting het hostel. In een café hebben we nog iets gedronken, dat overigens verschilde van een ‘zoete witte wijn’, tot een ‘ouderwetse cola’.
We kwamen tot de conclusie dat alle café’s en alle eet en drinkgelegenheden in Utrecht vreemde namen hebben. Van alle namen hebben we een zin gemaakt: Het is de kneus zijn eigen schuld, want dikke dries was in havana en Polleke bij haar broers.
Toen we terug gingen naar het hostel was het al laat in de avond, maar dat weerhield ons er niet van om nog in de gezamenlijke ruimte te luisteren naar jam-sessies. Daarna speelden we nog een paar potjes ‘hints’, totdat we naar bed gingen. Terwijl we gingen slapen, begon Julia ‘’Una Paloma Blanca’’ te zingen, dat we nog de hele avond in ons hoofd hebben gehad – alleen wisten we de tweede zin niet meer.
Vrijdag 19 maart
Toen ik opstond, klaar voor een nieuwe dag, besloot ik te gaan douchen. In de veronderstelling fris bij het ontbijt te komen. Dat viel tegen. De douches waren IJSKOUD. Er was géén warm water. Het was vreselijk om je daar te douchen. Toen we beneden aankwamen was het ontbijt precies hetzelfde als het avondeten de vorige dag: pannenkoeken, broodjes, ei. We besloten een bezoek te brengen aan de Albert Heijn – ookwel de ‘’Appie’’.
Daarna splitsten de groepen. Een helft ging naar het Rietveld-Schröderhuis, de andere helft naar een theater. Ik ging naar het Rietveld-Schröderhuis. Onderweg vonden we een soulmate voor meneer van den Eertwegh. Bij het Rietveld-Schröderhuis kregen we een rondleiding. Ik vond het heel indrukwekkend. Ik hou van de innovaties van die tijd, en van de ideeën en creatieve uitspattingen van mevrouw Schröder.
Daarna liepen we met z’n allen naar de bus, waar we de andere helft van de groep ontmoetten. Gezamenlijk gingen we naar het Beeld en Geluid centrum. Dit is een centrum waar je vanalles over beeld, geluid, en media kunt leren op een interactieve manier. Eerst kregen we een quiz, en daarna mocht je zelf rondlopen en allerlei dingen uitproberen. Je kon filmpjes bekijken en opnemen, je eigen journaal maken of lingo presenteren bijvoorbeeld. Ik vond het heel leuk om te doen. Het was leuk om eens gezien en gedaan te hebben.
Na het Beeld en Geluid centrum zijn we terug naar het hostel gereden, waar we gingen uit eten in het restaurant van een studentenvereniging. De dochter van mevrouw Höpkes was bij die studentenvereniging. Ze heeft ons na het eten, wat overigens heerlijk was, nog het een en ander verteld over een studentenvereniging.
Na het eten en de rondleiding gingen we naar de bioscoop. We wilden naar Alice in Wonderland 3d, maar de kaartjes waren uitverkocht. Toen hebben we maar een tijd bij de dom gestaan. Daarna zijn een aantal een Ierse pub gaan opzoeken, maar ik ben terug naar het hostel gegaan. De rest van de avond hebben we in de slaapzaal gezeten. Rik kwam vragen of we wilden rummikuppen, dus hebben we de hele avond gerummikubt, terwijl we ‘’Una Paloma Blanca’’ zongen. Dat was gewoon hartstikke gezellig. En nee, we wisten de tweede regel nog steeds niet!
Zaterdag 20 maart
’s Morgens ben ik weer gaan douchen, en er was deze keer overwegend warm water. J
Deze morgen hebben we ons toch maar gestort op het ontbijt van het hostel. Daarna pakte we alles in en vertrokken we naar het Kröller-Müller museum.
Daar aangekomen maakte we een fietstocht op geweldige witte fietsjes. Volgens Liselot was de fietstocht leuker dan een pretpark.
Bij het museum hebben we zelf een tijdje rondgelopen. Daarna kregen we een rondleiding. Ik vond het echt heel interessant. Er hangen in het Kröller-Müller museum echt een aantal geniale schilderijen. Er waren ook een boel beeldjes, en er waren kunstwerken in de tuin. Dus een heleboel variatie. Ik vond het heel interessant hoe de vrouw die de rondleiding gaf een schilderij van Mondriaan uit legde. In eerste instantie leek het dat het gewoon wat streepjes waren, maar achter die streepjes zit echt een heel verhaal.
We fietste terug op die geniale witte fietsjes, en vertrokken terug naar Maastricht. Ik vond het geweldig. Ik verheug me al op volgend jaar. Ik raad dit iedereen aan die geïntereseerd is in kunst/tekenen/kunstgeschiedenis. Je kunt er een heleboel ckv verslagen van maken.
Bedankt mevrouw Hommen, mevrouw Höpkes, meneer van den Eertwegh en Rinske.
*nadere uitleg: de lift maakte een vreemd zang-geluid als je omhoog en omlaag ging. Een soort vrouwenstem die steeds hoger begon te zingen.
Na school vertrokken we in een volle bus, met alleen maar kunst-liefhebbende mensen naar Eindhoven, in afwachting van onze eerste culturele ervaring deze kunsttoer. Tijdens de busreis werden de huishoudelijk regels aan de orde gesteld. In Eindhoven gingen we naar het Van Abbe museum.
We lieten ons vollopen met kunst, bekeken het gebouw, en filosofeerden over eendjes. Achteraf was het Van Abbe museum het minste van alles, maar het was alsnog een goed begin. De lift was trouwens een spectaculaire ervaring. Als je omhoog ging, dan zong de lift het do-re-mi zonder woorden, en als je omlaag ging het tegenovergestelde. *
Na het Van Abbe museum zaten we in de bus op weg naar Utrecht. We waren allemaal hongerig, want we hadden nog niks gegeten, maar desalniettemin werd het een gezellige reis.
In Utrecht reden we naar het hostel, waar we zouden overnachten. We kregen een kamer aangewezen. Ik zat met een grote groep meiden -en een jongen- op een kamer.
Terwijl we de stapelbedden opmaakten kwamen we erachter dat de bedden niet heel proper waren. We sliepen op rode leren bedden, met daarbij passende rode leren kussens, waarover we lakens moesten doen. In de lakens zaten vlekken. Dat feit negerend verkende we het hostel. We gingen naar beneden in verwachting een heerlijk maal voorgeschoven te krijgen, maar dat bleek niet zo te zijn.
Enkele waren al aangeschoven en hadden zich al op de pannenkoeken, broodjes en eieren gestort, maar ik en nog een paar andere besloten Utrecht te verkennen en daar iets warms, hartigs te eten.
We kwamen uit bij friettent ‘’Polleke’’, waar we frietjes tot ons namen. Voldaan en verzadigd liepen we terug naar richting het hostel. In een café hebben we nog iets gedronken, dat overigens verschilde van een ‘zoete witte wijn’, tot een ‘ouderwetse cola’.
We kwamen tot de conclusie dat alle café’s en alle eet en drinkgelegenheden in Utrecht vreemde namen hebben. Van alle namen hebben we een zin gemaakt: Het is de kneus zijn eigen schuld, want dikke dries was in havana en Polleke bij haar broers.
Toen we terug gingen naar het hostel was het al laat in de avond, maar dat weerhield ons er niet van om nog in de gezamenlijke ruimte te luisteren naar jam-sessies. Daarna speelden we nog een paar potjes ‘hints’, totdat we naar bed gingen. Terwijl we gingen slapen, begon Julia ‘’Una Paloma Blanca’’ te zingen, dat we nog de hele avond in ons hoofd hebben gehad – alleen wisten we de tweede zin niet meer.
Vrijdag 19 maart
Toen ik opstond, klaar voor een nieuwe dag, besloot ik te gaan douchen. In de veronderstelling fris bij het ontbijt te komen. Dat viel tegen. De douches waren IJSKOUD. Er was géén warm water. Het was vreselijk om je daar te douchen. Toen we beneden aankwamen was het ontbijt precies hetzelfde als het avondeten de vorige dag: pannenkoeken, broodjes, ei. We besloten een bezoek te brengen aan de Albert Heijn – ookwel de ‘’Appie’’.
Daarna splitsten de groepen. Een helft ging naar het Rietveld-Schröderhuis, de andere helft naar een theater. Ik ging naar het Rietveld-Schröderhuis. Onderweg vonden we een soulmate voor meneer van den Eertwegh. Bij het Rietveld-Schröderhuis kregen we een rondleiding. Ik vond het heel indrukwekkend. Ik hou van de innovaties van die tijd, en van de ideeën en creatieve uitspattingen van mevrouw Schröder.
Daarna liepen we met z’n allen naar de bus, waar we de andere helft van de groep ontmoetten. Gezamenlijk gingen we naar het Beeld en Geluid centrum. Dit is een centrum waar je vanalles over beeld, geluid, en media kunt leren op een interactieve manier. Eerst kregen we een quiz, en daarna mocht je zelf rondlopen en allerlei dingen uitproberen. Je kon filmpjes bekijken en opnemen, je eigen journaal maken of lingo presenteren bijvoorbeeld. Ik vond het heel leuk om te doen. Het was leuk om eens gezien en gedaan te hebben.
Na het Beeld en Geluid centrum zijn we terug naar het hostel gereden, waar we gingen uit eten in het restaurant van een studentenvereniging. De dochter van mevrouw Höpkes was bij die studentenvereniging. Ze heeft ons na het eten, wat overigens heerlijk was, nog het een en ander verteld over een studentenvereniging.
Na het eten en de rondleiding gingen we naar de bioscoop. We wilden naar Alice in Wonderland 3d, maar de kaartjes waren uitverkocht. Toen hebben we maar een tijd bij de dom gestaan. Daarna zijn een aantal een Ierse pub gaan opzoeken, maar ik ben terug naar het hostel gegaan. De rest van de avond hebben we in de slaapzaal gezeten. Rik kwam vragen of we wilden rummikuppen, dus hebben we de hele avond gerummikubt, terwijl we ‘’Una Paloma Blanca’’ zongen. Dat was gewoon hartstikke gezellig. En nee, we wisten de tweede regel nog steeds niet!
Zaterdag 20 maart
’s Morgens ben ik weer gaan douchen, en er was deze keer overwegend warm water. J
Deze morgen hebben we ons toch maar gestort op het ontbijt van het hostel. Daarna pakte we alles in en vertrokken we naar het Kröller-Müller museum.
Daar aangekomen maakte we een fietstocht op geweldige witte fietsjes. Volgens Liselot was de fietstocht leuker dan een pretpark.
Bij het museum hebben we zelf een tijdje rondgelopen. Daarna kregen we een rondleiding. Ik vond het echt heel interessant. Er hangen in het Kröller-Müller museum echt een aantal geniale schilderijen. Er waren ook een boel beeldjes, en er waren kunstwerken in de tuin. Dus een heleboel variatie. Ik vond het heel interessant hoe de vrouw die de rondleiding gaf een schilderij van Mondriaan uit legde. In eerste instantie leek het dat het gewoon wat streepjes waren, maar achter die streepjes zit echt een heel verhaal.
We fietste terug op die geniale witte fietsjes, en vertrokken terug naar Maastricht. Ik vond het geweldig. Ik verheug me al op volgend jaar. Ik raad dit iedereen aan die geïntereseerd is in kunst/tekenen/kunstgeschiedenis. Je kunt er een heleboel ckv verslagen van maken.
Bedankt mevrouw Hommen, mevrouw Höpkes, meneer van den Eertwegh en Rinske.
*nadere uitleg: de lift maakte een vreemd zang-geluid als je omhoog en omlaag ging. Een soort vrouwenstem die steeds hoger begon te zingen.